به نام او که هر چه هست از ذکر نامش و هر آنچه در باور نمی گنجد از تجلی نور اوست

نیا باران زمین جای قشنگی نیست , من اهل زمینم خوب می دانم ...

نیا باران تو که خود اهل آسمانی , تو که در اوج تعالی هستی چرا بر این پهنه دشمنی پرور و خدای ستیز سر نزول فرود آوردی ؟ نیا باران زمین به پاکی تو لطمه ای از ورای هوش ازلیت خواهد زد . نیا باران من اینجا سخت زیسته ام و نیک آموخته ام که تو را بالی به سوی فنا خواهند داد . نیا باران تو از جنس بهاری , تو آفریننده برکت بر این پهناور بی رحمی . نیا باران و به خدایم بگو اینان لطف تو را بر دیده وظیفه نهاده اند ؛ آزادی روح و افکارشان در اسیر کردن خیال شور انگیز و هوسناک شهوت و طعم تلخ طمع از نوع بر خویش دریدگی است .

به امیال خویش جامه عملی از غایت بی روحی و در منتهای دوری از دنیای عشق الهی پوشانیده اند . نیا باران اینان تو را به منت بر خویش روا داشته اند . نیا باران من آن قحطی نشین کوی عشقبازانم ؛ پر و بالی اگر داشتم , دلی از سبک سبکبالی اگر ساختم و روانی بر بلندای خیالی الهی اگر یافتم به سوی تو ای پاکترین خواهم آمد . نیا باران که من نیز به طمع خوردن گندمی چونان پست به این مرداب بی سامان فتادم . نیا باران زمین عاقبت روح پاکت را به فاضلاب اندیشه خویش مبدل خواهد نمود .

نیا باران که آسمان منزلگه عاشقانه توست , عرش خویش را به فرش حقیر زمین ارج و منزلت بده و بر روی این سیاه رویان سپید روح نیا باران ...

به نام زیباترین اندیشه و پاکترین همراه انسان که خود عصاره عشق آفرینی است

قطره ای کز جویباری می رود

از پی انجام کاری می رود

رنج گل بلبل کشید و بوی گل را باد برد

بیستون را عشق کند و شهرتش فرهاد برد

بیا ای گذشته از خیال و ای باور پذیر ترین اندیشه مهال بدان که زورق زیستن بر کوه استوار عشق بنا گشته و شوق آفریدن بر حکمت فراگیری و به اوج رسانی حب ایزدی است . ای انسانی که از خویش رها و به سر حد غفلت فرو افتاده ای آفریده اند تا به پا خیزی , علم محبت پروردگاری را بر افرازی . شعر و شب و سکوت , غم و اندوه فراق , یار و یاد و باران همه بر پیمانه نعمات تو افزوده شده اند تا به روح خویش بازگردی .  آن روزی که ازخاک آفریدند جسم را , دم مسیحایی ارزانی تجلی عشقت شد . به چه سبب از خویش راندی تمام بود و نبودت را , از چه رو سنگ غفلت بر شیشه سنگ شور آفرینشت زده ای ؟

ای مرگ مرا دریاب که چنین زیستنی زیبنده انسان نیست . ای مرگ , ای گوارا تر از انگبین تو را می خوانم . سراب آرزوها بازار گرمی از قصه نا کامی یافته , شانه ها دیگر کم توان تر از آن است  که دردی را بر خویش نهاده بار سنگین اشک را تحمل نماید و دیدگان تیره تر از آن است که بر دست های خدایی بوسه ایمان و اعتقاد فرود آورد .

ای مرگ تو را خواهانم که خویشم نیست در این سودای تلخ , مرا بر دستان بی منت خویش به سوی الهم بر که دیگر یارای شکیبایی دوران دوری را ندارم .

به نام سر چشمه حیات و آغاز عشق که خود انسان را عاشقانه آفرید

قطره شور اشک آغازگر دنیای احساس و تسکین دیدگان حزن آلود که خسته از دیدن اندوه و سوزان از آتش غم پایان نا پذیر است . چه بهمراه آورده ای ای اشک ؟ که مرحمی بر زخم دل و تاثیر گذارتر از هر کلامی ؟

کجای عشق ماوا گزیده ای که در یاد آوردی او پای بر صحرای چهره نهاده و بر کشتی بی ناخدای احساس سکان دار شده ای . فاصله عشق را تو به ترنم قدم های جاری از میان برداشته ای . ای اشک از درون دریچه احساس چه دانسته ای که نمکزار درون را به قدرت قطره ای با قیمت جان خویش برون رانده ای .

عجب رسمی است از دل گفتن و سرودن آنگاه که اشک دنیایی از کلام های نوشته و نا نوشته را بیان می کند . ای اشک تو از منتهای احساس می جوشی و از بر ترین عضو جاری می شوی و تو مایه اتصال انسان و احساسی پس از ماورای سادگی و ژرفای پیچیدگی به تو از بلندای قله درک خویش درود می فرستم . بدان سان که جاری می گردی تا بر آتش قلب تسکین باشی . قطره ای اما گاه به وسعت تمام دیده ها و شنیده ها پر از غم و اندوهی و گاه با فرودت اسب سپید خوش کامی را به سوی پرودگار روان خواهی نمود . پس به تو ای آمده از شور آفرین دنیای باقی سلام که با تو قدرت احساس خویش را به رخ تمام کون و مکان خواهم کشید .

پایان ...

غروب 1389/01/17